صابر كرماني

فرمانبر دیوان قضا باش و رضا باشاز خود بگذر بنده تسلیم خدا باشایمن ز حسودان بداندیش نباشیبگذار که از حقد بمیرند رضا باشپا بر سر هستی بزن و خرم و دلشادآسوده و راحت ز غم و چون و چرا باششرط است که تا محو شوی محو محبتغواص به دریای محبت ز صفا باشوارسته و آزاد و خدابین و وفاکیشبر کام بنه گام عمل، کامروا باشاز عجب و ریا بگذر و با خاطر خشنودمسرور و وفاپیشه و فارغ ز ریا باشعاشق ز جهان گذران کامروا رستگوید ز ولا بارکش بیم و بلا باشخواهی که شوی عالمِ اسرارِ حقیقتصابر به درِ دیرِ مغان اهلِ وفا باشبرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۳۳ بخوانید...

سلطان عشق، تشنهلب کربلا حسینتن چاکچاک از ستم اشقیا حسینوالی امر بودی و تسلیم کردگارای مظهر خدا ولی و رهنما حسینسرحلقه تمام شهیدان عالمیای نور غیب و رحمت بیانتها حسینمانند تو نبوده کسی در جهان و نیستای پردهدار کعبه صدق خدا حسیناسلام رونقش ز وجود تو بوده استدر راه دین ز نور یقین جانفدا حسینیاران باوفای تو از جان گذشتهاندمرات ذات حق به زمین و سما حسیندر هر محرم از غم تو محشری به پاستجان روشن از ولای تو اصل ولا حسینصابر نهاده سر به در آستانهاتبنما نظر به خستهدلی مبتلا حسینبرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۷۲۱ بخوانید...

افسرده ز صدمه و بلايم، اي كاش تو را نديده بودمپامال بلا و ماجرايم، اي كاش تو را نديده بودمدر سينة تنگِ پُرشرارم هر لحظه فزون شود غم تودر بندِ غمِ تو مبتلايم، اي كاش تو را نديده بودمرفتي و ز رفتن تو ري...

بیا به چهرۀ زردم نگر که بیمارمکسی به غیرِ غمِ دل نشد پرستارمز بسکه رنج کشیدم ز وحشت و غمِ عشقهمیشه ساکت و صامت چو نقشِ دیوارمفروغِ مهر و امید از دلم دَمَد همه عمرکه محوِ عشق و محبت ز جلوۀ یارمتو بیوف...

من روی دل به کعبه صدق و صفا کنم تا خویش را ز حیله دنیا رها کنم خون می خورم ز ساغر دل صبح و عصر و شام ترک ریا و ظلم و خطا از صفا کنم سرمست و باده نوش و خراباتی و خراب مستانه رو به قبله عشق خدا کنم وارسته دل ز هستی موهوم رسته ام روی طلب به چشمه آ...

ای بی وفا نگار به عاشق جفا مکن پابندِ دامِ عشق و بلا را رها مکن من منتهای زجر و جفا را کشیده ام دیگر جفا به جانِ من مبتلا مکن رنج و غم است حاصلِ دورانِ عمر ما دیگر تو جور با دلِ خونین ما مکن خوشتر بود ز کام، رهائی ز کام و نام کامِ مرا ز لطف و عنایت روا مکن با درد خو گرفته ام ای دوست سالها دردِ مرا ز فیض و کرامت دوا مکن خواهی رها ز وسوسه نفسِ دون شوی روی طلب به جانبِ اهلِ ریا مکن دل را ز نورِ مهر و وفا صیقلی نما با عاشقانِ سوخته دل ماجرا مکن درمان پذیر دردِ غمِ عشق و هجر نیست با عاشقانِ سوخته دل ماجرا مکن در این دو روز عمر که چون برق بگذرد با صابر ای خدای محبت جفا مکن برچسبها: کاروان شعر, غزل...

آزمودم در جهان مهر و وفا افسانه بود دوستی و الفت و صدق و صفا افسانه بود گشته ثابت بهر من بیxad شک و ریب و وسوسه عهد و پیوندِ موّدت، التجا افسانه بود دوستی کردم بسی با مردمِ ظاهر پرست آشکارا شد که این مهر و وفا افسانه بود سینه را کردم تجلیگاه عشق و دوستی عاقبت دیدم که سوز و ساز ما افسانه بود او به من میxadگفت ما را مرگ میxadسازد جدا گشت ظاهر بهرِ من عهد و ولا افسانه بود بلبل طبعم نواگر بود در گلزارِ عشق دیدم آخر نغمه و شور و نوا افسانه بود من بسی نامردمی از پیر و برنا دیده ام شد یقینم همت و رحم و عطا افسانه بود دل به هر کس میxad سپاری خصمِ جانت میxadشود گر چه مهر و الفت ...