غزلخوانِ توام

مدتی باشد که مفتون و پریشانِ توام

عاشق روی تو و افسونِ چشمانِ توام

گوهرِ رخشنده ذاتِ مرا نشناختی

دادهای ارزان ز کف آن را پریشانِ توام

ارزشِ جان مرا، جانا ندانستی چرا

جوهرِ جانم تویی من محو و حیرانِ توام

از صفای باطن و دل واقفم از رازِ عشق

در گلستانِ صفایِ دل غزلخوانِ توام

روز و شب در آتشی سوزان بسوزانی مرا

سوخت دل، پروانه شمعِ شبستانِ توام

صابرم بر شاخسارِ عشقِ جان، دارم مکان

بلبلِ خوشنغمه باغ و گلستانِ توام

برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۸۴