ماهِ تابان

1 1ِ برجِ زیبائی

مینمائی بسی دلآرائی

دلِ عاشق ز آتشِ عشقت

گشته چون لالههای صحرائی

ای خداوندِ مُلکِ حُسن و جمال

بر تو زیبد جمال و زیبائی

هر که بیند فروغِ رویت را

میکند عاشقی و شیدائی

از تو در بوستان و گلشنِ ناز

سرو آموخت درسِ رعنائی

هر که بیند تو را شود مجنون

مظهرِ آن و حُسنِ لیلائی

از فراقِ تو صابرِ بیدل

بنهد سر به کوی رسوائی

برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۷۸۰