صابرم...

کس نـگــردد بـــا خبـــــر از رنـــج بی پـــایـــان من

نـشـنـود گـوشی دگــــــــر این نـالـه و افـغـان من

در میان خــود پــرستــان دم فــرو بـنـدم ز عشق

سـوختــم مـن، مشتعــل شــد آتـش پـنـهـــان من

روزهـــا سـرگشـتـه و شـبــــهـا گـرفـتـــــار غـمـم

کس نمی گــــــردد طبیب درد بی درمــــــــان من

عـاشـق عشـق و گــــــرفتـــــار بـلای او شــــدم

تـا کـه هستـــم شعله ور بــاشد وجود و جان من

آشنــــــــایـــــــــان محبـت واقف حـــــــــــال منند

خــــــون دل جـــاری بـــود از دیــــده گریــان من

می گدازم همچو شمع و خون جگر باشم زعشق

شعله ها آیـــد بـــرون از ایـــن دل ســــوزان من

منبـع الـهـــــــام غیـب یــــــــــار میبـــاشـد دلـــم

هست ظـاهـــر از بیـان و شعر و ســوز جــان من

صابـــرم تـا زنـده ام گمـنـــام بــاشـم در جـهــان

بـعـد مـرگ مـن بمـانـــــد دفتــــــر و دیــــــوان من